Oh…als de mens eens zou weten…

 

Oh als mensen eens zouden weten

dat ze zo welkom worden geheten,

in deze wereld zonder vaste vorm,

zonder oordeel, straf of norm.

 

Waar tijd niet geldt

en status niet telt.

Maar alleen in hoeverre jij jezelf al kent,

en kunt zien wie je in werkelijkheid bent

met alles wat al is begrepen.

Oh als mensen dit eens zouden weten…

 

Dan zouden ze niet zo van streek hoeven raken

en veel makkelijker de overstap durven maken.

Want het stoffelijk jasje is zo belangrijk niet,

dat is alleen de vorm die men op aarde ziet.

 

Oh als de mens dit eens zou weten

dan had hij vast begrepen,

dat het overlijden de perceptie vergroot.

Want wie je werk’lijk bent die gaat niet dood,

maar op reis in de Wereld van de Geest,

die Is, Zal Zijn en altijd Is geweest.

 

***

 

 

Naar huis gaan...

 

Mijn wezen heeft het al zo vaak gedaan

na een stoffelijk leven weer naar huis toe gaan

naar waar ik hoor en werkelijk woon

maar als mens, vind ik dit niet zo gewoon

 

Mijn lichaam loslaten en alles waar ik van hou

niet wetend wat me te wachten staat

waar ik terecht kom en hoe het verder gaat...

met mij...  en met jou...

 

Het lichaam is werkmateriaal

voor mij, voor jou, voor ons allemaal

zodat het wezen kan ervaren en zijn lessen leren

door de emoties, die ze oproepen te interpreteren

 

Als ik me dit realiseer

dan verdwijnt mijn onrust weer

Heb ik vertrouwen in een groter, allesomvattend plan

voor mij...  voor jou...

en de hulp die nodig is, ontvangen we dan

 

 

 

Naar huis...

Op een dag sta je voor de poort
en voelt de roep van binnen,
laat los dit aardse oord
je thuisreis gaat beginnen

Stap voor stap lossen de draden op
die met het lichaam zijn verbonden
en bij de laatste staat het lichaam stop
ben je weer vrij en ongebonden

je glijdt over naar je thuisland toe
waar je met open armen wordt verwacht
en kunt rusten, want je bent vast wel moe
nu deze ontdekkingsreis is volbracht

 

 

***